Regelmatig schrijf ik een column. Ik vind dat erg leuk om te doen. De stukjes hebben het karakter van eenrichtingsverkeer: ik schrijf, u leest, jullie lezen. Daarom staat mijn e-mailadres bij elke column om alle lezers de mogelijkheid te bieden te reageren op mijn verhaaltjes. Ik zal reageren, dat beloof ik. Jan Edo Otten, rector.

15 maart 2010 column 63 - Ouders: je hebt ze in allerlei soorten

Ouders van Nu, het grote opvoedboek van Spock, kijken naar andere ouders in de buurt, rond school en in je familie, zo nu en dan luisteren naar je eigen ouders (ook schoonouders hoor!): daar moesten wij het tijdens de opvoeding van onze kinderen zo’n twintig tot dertig jaar geleden mee doen. Geen internetadvies, geen opvoedprogramma’s op TV, dyslexie, dyscalculie, PDD-NOS, ADHD, hoogbegaafdheid; voor ons volstrekt onbekende termen. Je had lastige en minder lastige kinderen. Wat een heerlijkheid. We hebben drie volwassen kinderen (24, 26 en 30). Ze zijn zelfstandig, hebben gelukkig voor niet al te veel gedonder gezorgd, hebben -de een vlotter dan de ander- hun scholen en studies goed doorlopen en werken.

In de pubertijd zijn twee ook wel eens in aanraking met de politie geweest. Ik zie me nog zitten bij een soort Haltbureau met een van onze boefjes (havo-2 volgens mij) die eventjes een soort hangjongere meende te moeten uithangen. De plaatselijke politie had hem met zijn skategroepje betrapt op een plek die niet hoorde en die er na hun bezoek “anders” uitzag dan voor hun aanwezigheid. Mee naar het bureau, pa (raadslid en afdelingsleider van de school: als dat maar niet in de krant komt…..) en ma gebeld en “we zouden er wel van horen”. Nou, dat gebeurde ook na een paar weken. Ik moest met zoonlief dus naar Halt in Groningen. We zaten in een kantoorgebouw op de 8ste verdieping met uitzicht op de binnenplaats van de Van Mesdagkliniek (tbs-ers daar in overvloed). Ik zei tegen mijn zoon: “Kijk, nu weer even gewoon doen, anders kom je daar terecht”. Mijn zoon keek me verschrikt maar ook berouwvol aan. De jonge, begripsvolle justitieambtenares niet. Ze was van slag. Ze had zich blijkbaar zo verheugd op een ernstig gesprek (met een aantal geüpdate opvoedtips aan deze getergde vader). Er lag al een heus strafmapje op tafel. Het gesprek was na deze uitspraak ten einde. Niks meer van gehoord. Maar wel blij dat ik in deze setting (politie, HALT, formeel) met dat mooie uitzicht mijn zoon weer op het juiste spoor had. Hij weet het nog precies! Want het is een hele lieve en toen ook snel beïnvloedbare jongen. Toen hij vijf was en op zijn crossfietsje ijsjes mocht halen bij snackbar Dekker om de hoek slikte hij onderweg het vijfje (gulden) in. Want hij was “enge jongens” tegengekomen die hem vast het vijfje afhandig wilden maken. Zo eentje dus. Ook dat weet hij nog. Het vijfje is weer via natuurlijk weg na een sopje in de spaarpot gegooid.

Ik vertel dit omdat ouders wel eens denken dat zij het slechter doen dan andere ouders. De rector is ook een zoekende ouder, nog steeds hoor! Want ook al zijn de kinderen groot, de aandacht is en blijft. Het is een open deur, maar het is echt waar.

We zien op school ouders die werkelijk voorbeeldig en met grote interesse en gepaste afstand de verrichtingen van hun kind(eren) volgen. De meeste ouders zijn zo. Juist gedoseerd, niet te veel, niet te weinig, fatsoenlijk en redelijk. Dat motiveert onze docenten. Zo wil je dat graag. Want al die ouders maken in hun werk ook fouten waar weer andere mensen over klagen. Dat weten ze. Zo is het leven. Ik spreek ouders, die echt serieus en met reden een kwestie of een probleem aan mij voorleggen. Bijna altijd lukt het om samen verder te gaan en dat komt door redelijkheid over- en weer.

Er zijn ouders, die mentoren, docenten en scholleiding bestoken met mails, soms redelijk, soms ook niet. Een berichtje is zo gauw geschreven……….lucht blijkbaar op. En de schrijver verwacht een snel antwoord. Vaak ook met een inhoud die hem/haar past. Zo niet, dan is een tweede mailtje snel gemaakt. Een soort RADAR- en KASSA houding. De mond vol over “communicatie”, maar liefst kijkend en oordelend over de “ander”. En zelf?

Er zijn ouders die nooit op school komen. Helaas, jammer en schadelijk voor hun kind.

Maar…….er zijn ook overbezorgde ouders. Dat maakte ik deze week mee. Niet persoonlijk maar dankzij een smakelijk verhaal van een van onze medewerkster van de receptie.
Er is een ouder met een kind in klas 1. Ze is nog niet gewend aan het feit dat haar zoon nu echt op de middelbare school zit. Elke dag komt ze en wil door het raam van het klas- en werklokaal kijken en zien hoe haar zoon het doet. Ook belt ze haar zoon regelmatig op tijdens de les. Ook als ze zelf een probleempje heeft: of hij oma even wil bellen of hij even snel naar huis komt want ze heeft hem even nodig.
En elke keer leggen we uit dat dit toch echt niet de bedoeling is.
Ik ga binnenkort deze ouder uitnodigen. Het is aandoenlijk wat ze doet, maar het kan niet. En het is vooral slecht voor haar zoon, die zo nooit op eigen benen leert staan.

Welke ouder bent u of wilt u zijn?

Succes er mee!

Jan Edo Otten, rector

10 februari 2010 column 62 - Drie sterren voor Menno

Deze week at ik met een relatie in de stad. Dat gebeurt wel eens en ik kies dan afhankelijk van mijn gesprekspartner uit diverse eetgelegenheden vlak bij de Phoenixgarage en het station.

Is gewoon gemakkelijker voor iemand van buiten Delft en ik kan zo goed als overal mijn Piet Pelle Gazelle wel kwijt (hoewel bij het stadhuis is dat altijd een ramp! Burgemeester: doe er wat aan of ik schrijf een boze brief naar de Delftse Post of Delft op Zondag…..relax Jan Edo).

Maar goed, ik ga dan dikwijls naar restaurants waar leerlingen van onze school stage lopen. Dat is vreselijk leuk. Ik tref onze leerlingen ook vaak in ons schoolrestaurant waar ze in de les van docent Rens de Witte op woensdagavond gasten van buiten bedienen. We eten daar vaak met ons bestuur en met de ouderraad. In de school, door de school, voor de school. Je ziet de leerlingen groeien. Ik ken ze dan ook wel.

En opeens kom je ze tegen in de echte restaurantwereld.

Deze keer in de Prinsenkelder van Wil Moers aan de Schoolstraat.

Een jongeman verwelkomde ons, begeleidde ons naar de tafel, nam in alle rust een welkomstdrankje op en kwam goed getimed met de kaart. Ik herkende hem eerst niet, maar bij de tweede ontmoeting zag ik het: Menno Kok (mooie naam voor een horecajongen-in-de-dop). Een complete make-over had zich van hem meester gemaakt: fris geknipt, perfect gekleed, handjes op de rug, gastheertaal sprekend, dienstverlenend als een knipmes……

Mijn gast was onder de indruk, ik ook en vooral heimelijk trots dat deze gemotiveerde vmbo-leerling van ons zijn vak in de praktijk leert in een heel mooi en goed restaurant in Delft.

Drie sterren voor Menno!

28 december 2009 column 61 - Jaartje extra?

Ik las op kerstmorgen de Volkskrant.

Erg vroeg. Ik had net onze dochter naar haar werk gebracht. Ze werkt als verpleegkundige in het Reinier de Graaf en had met de Kerst dienst. Ik verwen mijn enige dochter graag (zeker op een besneeuwde kerstochtend). De beide jongens hebben dat natuurlijk niet nodig……

Na thuiskomst snel met de hond uit (die met al die verse sneeuw meende dat het om half acht al weer feest met het baasje was, maar er achter kwam dat ik een andere keuze had gemaakt: p&p en dan snel naar binnen, beste vriend). Voor de hond een bak brokken en voor de baas een bak strakke koffie met de krant.

In het katern Kennis stond een artikeltje van Ionica Smeets (zie ook www.wiskundemeisjes.nl), die beweert dat onze jaartelling niet loopt vanaf het jaar 0 maar vanaf het jaar 1. Dus het duurt nog een jaar voordat we echt in 2010 beland zijn. Anders gezegd: we mogen twee jaar doen over 2010. Dan zijn we weer op schema. Een kind is bij de geboorte ook geen 1 maar echt eerst 0. Maar we tellen wel vanaf 1. Maar meten vanaf 0. Daar zit waarschijnlijk het probleem.

Maar wat een weelde!

We mogen twee jaar doen over 2010. Een volledig jaar kado. Een sabattical op een presenteerblaadje aangeboden. Weg met de burn-out en de werkdruk. Als we nou eens gewoon een heel jaar vakantie nemen? Komen we op de echte 1 januari 2010 (over 12 maanden) elkaar wel weer tegen.

Maar tja, wat missen we dan een keertje?

Oliebollen?

Champagne?

Vuurwerk?

Eindejaarsuitkering?

Nieuwjaarsborrel?

Laten we dat jaartje toch maar gewoon gaan leven en werken zoals we gewend zijn .

We nemen de telfout dan maar voor lief.

En ach: wat zijn nu 12 maanden op een gemiddeld mensenleven? Dat overleven de meesten wel.

Ik wens alle leerlingen, ouders, medewerkers en relaties van het Grotius College een mooi en gezond 2010!

Jan Edo Otten, rector

29 november 2009 column 60 - Grieperig

Deze week (woensdagmiddag) had ik een afspraak met een college in Capelle a/d IJssel. Vol goede moed toog ik naar dit aanhangsel van Rotterdam. Via de A13, A16 en dan de afslag Alexanderpolder. Het ging allemaal vlotjes. Normaal reis ik (hoe correct!) met de trein en tram met mijn opgeladen OV-kaart, maar sommige plekjes zijn zo moeilijk te bereiken met het OV dat ik deze keer met de auto was gegaan.
Ik naderde Capelle en kwam in een “giga”-file (ik overdrijf even, want dat is nu in ons taalgebruik super in zwang) terecht met allerlei verkeersregelaars (die noeste werkers die wel eens door een gek van de sokken worden gereden omdat het allemaal weer niet snel genoeg gaat). Je ziet dan ook weer mensen door de berm rijden, geïrriteerd toeteren, terwijl niemand een kant op kan en zo meer. Als een op papier normlievend volkje laten we onze ware aard zien. Het doet me denken aan twee vechtende landgenoten vorig jaar voor de skilift in Oostenrijk. Ze gingen elkaar met skistokken te lijf omdat iemand voordrong. Het waren volwassen mensen. Het scheelde in tijd 10 seconden. Heerlijk zo’n vakantie. Nederlanders zijn dan ijskoud de beste!
Ik had al mijmerend nog niet in de gaten wat deze opstopping veroorzaakte: een verlate Sinterklaasintocht, een te vroeg gearriveerde Kerstman, demonstrerende FNV-ers tegen de AOW-leeftijd (ik zag geen petjes, hoorde geen strijdliederen op rijm, geen Elfstedentochtbandjes, geen fluitjes en kon in de menigte ook Agnes Jongerius niet ontwaren). Misschien protesterende leraren die geacht worden tijd te gaan schrijven omdat de Onderwijsraad vindt dat dit moet voor het wel en wee van de natie (de minister haastte zich overigens om in de Volkskrant aan te laten tekenen dat hij dat in ieder geval niet wilde: gelukkig!). Hoe ver kan een Onderwijsraad van de werkelijkheid af staan? Lees de NRC van dit weekend en zie hoe abominabel slecht de peperdure maatregelen werken om meer bevoegde mensen voor de klas te krijgen. Daar ligt het ware knelpunt, Ronald! Neen, ik zag geen ernstig kijkende volwassenen met gepakte tassen vol correctiewerk.
Wellicht een bezoek van de Majesteit samen met Arend Jan Boekestijn t.g.v. een congres over het democratisch koningschap (kan dat wel?). Dat trekt veel mensen. Ik zag geen Frits Wester om nog eens genadeloos toe te slaan.

Ik arriveerde veel te laat bij mijn gastheer, verontschuldigde me en vroeg hem waarom het dorp zo in rep en roer was.
Weet je dat dan niet, Jan Edo?
Het is woensdag griepdag.

Het kwartje viel: het hele dorp en delen van Rotterdam waren gemaand om zich op die middag te laten enten tegen de Mexicaanse griep. Natuurlijk! In een sporthal. Overigens een knappe logistieke operatie, vind ik.

Daarom al die auto’s met gehaaste jonge vader en moeders (wat zal er wat afgepraat en geruzied zijn wie gaat, thuisblijft of werkt die middag), kinderen, opa’s en oma’s (met buggy’s).
En het was ook spannend natuurlijk: overleeft mijn kind dit wel, want op TV is gezegd dat…; heeft de overheid geen bijbedoelingen met deze prik, want je kunt niemand meer vertrouwen; vindt Jomanda die enting wel goed of moeten we zelf een “healing” regelen; wie draait voor de schadevergoeding op als mijn kind tijdens de prik gaat huilen? Is er slachtofferhulp?
Allemaal van die fundamentele vragen.

Niet alleen de mensen, maar ook Ons Land is de laatste tijd wat grieperig. Dan zie je de dingen niet altijd meer in de juiste verhouding: koud en warm wisselen elkaar af. Rillerig en koortsig.
Het is over een paar weken Kerstvakantie: de rustige familiedagen komen eraan. Dan zet je het leven weer wat in de juiste verhouding
Ik wens ons allen een goed herstel.
Jan Edo Otten, rector

13 november 2009 column 59 - Spagaat

Er komt momenteel heel veel op scholen af.
Nog niet zo lang geleden riep iedereen dat het onderwijs een beetje met rust gelaten moest worden. Na jarenlange politieke bemoeienis over doelen en inhoud moest het nu maar eens afgelopen zijn: terug naar de kerntaak en verder geen gezeur en geëxperimenteer van de rijksoverheid.
Heerlijk!
Scholen gaan over het onderwijs; de minister over de doelen en de randvoorwaarden.
Mooie taakverdeling.

Maar de werkelijkheid is echt anders. Sluipend en gestaag bemoeit de overheid zich dagelijks met de scholen. Onzichtbaar en subtiel.
Even de oogst van de afgelopen twee weken (echt waar!):

1. het gedoe rond passend onderwijs en de rugzakjes (het is allemaal te duur geworden en het systeem gaat op de schop, maar elke maand weer anders volgens mevr. Dijksma)
2. de borg en verzendkosten gratis schoolboeken (we steggelen over het begrip “gratis” en de Tweede Kamer wijdt hier zelfs weer een debatje aan. Inmiddels regelen we dat zelf wel)
3. de onderwijstijd (na alle ellende van twee jaar terug zijn er nieuwe normen die uiteraard weer nieuwe interpretatieproblemen opleveren en streng gecontroleerd worden)
4. de bevoegdheidspercentages van docenten op scholen (zijn te laag, maar wat wil je: geen les en dus minder onderwijstijd = veel lesuitval) of wel les van een bekwame, maar helaas onbevoegde docent?
5. de vermogenspositie van scholen is veel te hoog (er zijn teveel rijke scholen wordt gezegd en geschreven, maar dat spaargeld is vast wel ergens voor bedoeld: renovatie en nieuwbouw bijvoorbeeld)
6. de kwaliteit van de lerarenopleidingen (ze kunnen niets meer en leren de verkeerde dingen)
7. de arbeidsvoorwaarden in het onderwijs (moeten beter, maar als het crisis is wordt het allemaal wel wat duur voor Plasterk en Bos….dus worden we nu alvast geïnformeerd dat we dat allemaal zelf moeten gaan oplossen)
8. meerdere examenmomenten (zijn per direct afgeschaft: is te duur)
9. maatschappelijke stages (72 uur is wel wat veel, we doen een ons minder, is ook goedkoper)
10. turbo-aanvragen om geld uit het crisispakket te krijgen voor energiezuinige scholen (prima overigens; we hebben dat gedaan)

Nu moet ik natuurlijk niet gaan zeuren, want dat is wel de reflex die Nederlanders vaak hebben: Den Haag doet weer alles fout en wij weten hoe alles beter moet. Het zelfsturend vermogen van het onderwijs (en niet alleen het onderwijs) is echt ook voor verbetering vatbaar. Dat is waar. Zeuren doe je pas als je je eigen zaakjes op orde hebt. En dat kost al moeite genoeg.

Maar het is soms een (pijnlijke) spagaat: zelf dingen willen en moeten oplossen, maar ondertussen bemoeit grote broer zich er voortdurend mee. Men zegt dat het oefenen van een spagaat op den duur geen pijn meer oplevert. Het gaat dan soepel en vanzelf.
Daar vertrouw ik dan maar op.


Jan Edo Otten, rector

8 september 2009 column 58 - Nieuwkomer

We hebben een Internationale Schakelklas op de locatie Van Bleijswyckstraat, een opleiding voor leerlingen die uit het buitenland komen en vooral eerst Nederlands moeten leren anders kunnen ze niet verder op school. Nieuwkomers worden deze leerlingen genoemd. We hebben nu bijna dertig van deze jongens en meisjes op school. Het onderwijs aan deze kids is intensief maar geeft veel voldoening. Zo'n tien jaar geleden stonden de ISK's in het land vooral bekend omdat ze alleenstaande minderjarige asielzoekers opvingen. Dat is veranderd. De huidige leerlingen komen uit allerlei Europese en niet-Europese landen, vaak samen met hun ouders die hier om welke reden dan ook komen werken

Eén van deze leerlingen was Anish Giri. Heel snel was hij er klaar voor om naar het tweetalig vwo te gaan.

Hij werd vorig weekend als jongste grootmeester ter wereld Nederlands schaakkampioen. We wisten al bij zijn komst dat we een kleine schaak-Mozart in huis kregen.

We zagen hem in Holland Sport en op het Jeugdjournaal. Na anderhalf jaar Nederland nu via de ISK op het tweetalig vwo. Hij stond rustig en beheerst in perfect Nederlands de pers te woord.

En daarna gewoon weer naar school.

Ik lees in de krant dat er mensen zijn die willen weten wat de kosten van immigratie zijn geweest...

Er zijn gelukkig ook opbrengsten.

Jan Edo Otten, rector

Oudere columns

08 sep 2009: Zelfsturend (column 57)

13 jun 2009: Expat (column 56)

16 mei 2009: De stenen man (column 55)

28 mrt 2009: Herman, Brood, Hilton (column 54)

08 mrt 2009: Kostenpost (column 53)

14 feb 2009: Griep(prik) (column 52)

04 feb 2009: CITO: flitskast of trajectcontrole? (column 51)