Verdun 2025

21 november 2025

Butte de Vauquois 1916
Al 2 jaar lang bestoken de Fransen en de Duitsers elkaar met alles wat ze hebben. Het dorp op de heuvel is allang verdwenen, weggeschoten en ondermijnd tot er ook van de heuvel (butte) zelf niet veel meer over is dan een maanlandschap. Er zit niet meer dan 50 meter tussen de Franse en Duitse loopgraven. Maar in de afgelopen 2 jaar en ook in de 2 jaar die de oorlog nog zal duren, lukt het geen van beide kanten om de heuvel in te nemen en de loopgraven van de ander te bezetten. 

Butte de Vauquois 2025
Een groepje leerlingen van het Grotius College in Delft loopt in de regen van de Franse naar de Duitse loopgraven aan de overkant. Er zit niet meer dan 50 meter tussen de loopgraven. De oversteek over de weggeschoten en compleet ondermijnde heuvel duurt niet meer dan 30 seconden. De zinloosheid van de loopgraven en de oorlog in het algemeen werd hiermee in 1 klap duidelijk.

Afgelopen weekend bracht de geschiedenissectie met een groep geïnteresseerde examenleerlingen een bezoek aan Noord-Oost Frankrijk, om de overblijfselen van de Eerste Wereldoorlog te bekijken. We verbleven in het huis Frits de Jong, die een huis heeft in Verpel, een dorp in de omgeving van Verdun. We bezochten allerlei bezienswaardigheden rondom Verdun, waar in 1916 van februari tot december de bloedigste slag van de Eerste Wereldoorlog plaatsvond. Resultaat: 1 miljoen doden en geen terreinwinst.

We bezochten Douaumont. Hier in de omgeving staat het beroemde knekelhuis (Ossuaire), het Fort van Douaumont, de enorme begraafplaats en enkele verdwenen dorpen (villages détruit). Het Memorial du Verdun: Een prachtig museum over de slag bij Verdun die duurde van februari tot december 1916. Butte de Vauquois. Een bijzondere plek waar we goed konden zien hoe dicht de linies van de Fransen en de Duitsers van elkaar af lagen. Romagne ‘14-’18, het museum van Jean Paul de Vries in Romagne. Deze verfranste Nederlander is al bijna veertig jaar bezig om in een straal van 5 kilometer rond zijn dorp allerlei materiaal op te graven uit de Eerste Wereldoorlog en heeft daarmee een mooi museum opgezet, waar de leerlingen alles mogen aanraken, hoewel dat dit jaar iets lastiger was door acties van de Franse douane die opeens heel lastig aan het doen is. We sloten ons bezoek af op de Meuse-Argonne Cemetery, de grootste Amerikaanse begraafplaats in Europa. Met allemaal prachtig opgepoetste witte kruizen, een schril contrast met de vlak daarvoor bezochte Duitse begraafplaats, waar honderden Duitsers, van zelfs 16 jaar liggen onder hun zwarte kruizen (want zij waren de verliezers). En vaak niet alleen onder een kruis, maar met een paar of zelfs een stuk of 30 onder een steen. Omdat het toch niemand boeide.

Naast het bezoeken van al deze plekken hebben we heerlijk couscous gegeten bij Christian, de buurman van Frits (hij is kok!) en verder gezellig ontbeten en spelletjes gedaan bij Frits thuis.

De sectie geschiedenis.